അപൂർണ്ണതയുടെ മനോഹാരിത

ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ്  ഇന്ദുവിൻെറ മൊബൈൽ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത് – കാർ ഷോ റൂമിൽ നിന്നാണ്. ടെസ്റ്റ് ഡ്രൈവ് എടുക്കാൻ ഉള്ള ക്ഷണം. പുതിയ ഒരു മോഡൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. സമയം പറഞ്ഞാൽ വീട്ടിലോ ഹോസ്പിറ്റലിലോ സൗകര്യം പോലെ കൊണ്ടു വരാം.. ഇത്തവണ പക്ഷേ ഇന്ദു താല്പര്യം കാണിച്ചില്ല.
സാധാരണ ഗതിയിൽ മൂന്നോ നാലോ വർഷം കൂടുമ്പോൾ പഴയ കാർ മാറ്റി പുതിയത് എടുക്കുന്നതാണ്, ഡോക്ടർമാരുടെ ഒരു പൊതു സ്വഭാവം. പക്ഷേ ഇന്ദു അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നതിൻെറ കാരണം, അവളുടെ   ഉള്ളിൽ ഒരു  പെർഫെക്ഷനിസ്റ്റ്  (perfectionist)  എപ്പോഴും വിരിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു!
സ്കൂൾ കാലം മുതൽക്കേ വ്യക്തിത്വത്തിൽ ആവാഹിക്കപ്പെട്ടതാണ് ഈ പെർഫെക്ഷൻ! എന്തും താൻ മനസ്സിൽ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന അത്ര ‘പെർഫെക്റ്റ്’ ആയിരിക്കണം. അല്ലാത്തതിനെ ഒക്കെ തള്ളി കളഞ്ഞു. അത്തരം ആൾക്കാരെ അവഗണിച്ചു. അച്ഛൻ ആയിരിക്കണം കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ തന്നെ അങ്ങനെ മോൾഡ് ചെയ്തെടുത്തത്. ഗുണമുണ്ടായി.. റാങ്കുകളും, മെഡലുകളും, സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും ഒക്കെ, പൂർണ്ണതയിലൂടെയുള്ള, തൻെറ യാത്രയിൽ തന്നെ തേടി എത്തി!
ടീച്ചേർസ് മറ്റുള്ള കുട്ടികളോട്  പറഞ്ഞു “അവളെ കണ്ടു  പഠിക്ക്.. മിടുക്കി”ബോയ്സ് ആരാധനയോടെ അവളെ നോക്കി “മച്ചാ.. അവൾക്ക് ഐ.ക്യു. കൂടുതലാ..”പക്ഷേ ഗേൾസ് അവളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു “അവൾക്കു ജാഡയാ..”
അച്ഛൻെറ വഴി തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് മെഡിസിൻ പഠിക്കുന്ന കാലം.. തൻെറ ബാച്ചിലെ ഒട്ടു മിക്കവരും തങ്ങളുടെ പെയറിനെ കാമ്പസിൽ നിന്നു തന്നെ കണ്ടെത്തി. പക്ഷെ പെർഫെക്റ്റ് ആയ ആരും  ഇന്ദുവിൻെറ മുന്നിൽ വന്നില്ല. കാൻറ്റീനിലും, പടവുകളിലും ലവേഴ്‌സിനെ (lovers) കാണുമ്പോ ഇന്ദു ചിന്തിച്ചു – പ്രേമത്താൽ അന്ധമായ ഒരു മനസിന് പെർഫെക്റ്റ് ആയ ഒരാളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല. അറേൻജ്‌ഡ്‌ മാരിയേജാ നല്ലത്..  നല്ല പെർഫെക്റ്റ് ആയ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പറ്റും. അബദ്ധം പറ്റരുതല്ലോ!
തർക്കിക്കാൻ വന്ന പെണ്ണുങ്ങളോട് ഇന്ദു പറഞ്ഞു “ഞാൻ ഒരു ഫെമിനിസ്റ്റ് അല്ല, പെർഫെക്ഷനിസ്റ്റാണ്”.ആൺ കുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ അതവളെ സ്റ്റാർ ആക്കി. പതിവു പോലെ റാങ്കോടു കൂടി തന്നെ മെഡിസിൻ പഠനവും പൂർണ്ണമാക്കി.  
ഹോസ്പിറ്റലിലും വീട്ടിലും അനേകം രോഗികൾ തങ്ങളുടെ അപൂർണ്ണങ്ങളായ ശരീരങ്ങളുമായി ഡോക്ടറെ തേടി വന്നു. സുഖം പ്രാപിച്ചു മടങ്ങുമ്പോൾ അവർ ഘോഷിച്ചു “ഭയങ്കര ദേഷ്യക്കാരിയാ.. പക്ഷെ നല്ല മിടുക്കി ഡോക്ടറാ..”
തൻെറ ഒപ്പം എത്താത്തവരെ ഇന്ദു ശകാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു – രോഗികളെ, നഴ്സുമാരെ..
ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ആണുങ്ങളാ പെണ്ണുങ്ങളേക്കാൾ എക്സ്പെർട്ട് എന്നു പറയുന്ന സഹപ്രവർത്തകരോട് അവൾ കലിച്ചു.. “ആരു പറഞ്ഞു? എൻെറ കൂടെ വാ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം”
കാറുകളിൽ നിന്നും വരുന്ന ചെറിയ ശബ്ദങ്ങൾ, കുലുക്കങ്ങൾ അവളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. നന്നായി കാർ സർവീസ് ചെയ്തു തരാത്തവരെ  കുറ്റപ്പെടുത്തി, പരാതികൾ എഴുതി കൊടുത്തു – “യുവർ സർവീസ് ഈസ് നോട്ട് പെർഫെക്റ്റ്”.  ഒരു മൂന്ന് വർഷം കൂടുമ്പോൾ പഴയ കാറുകൾ മാറ്റി പുതിയവ വാങ്ങി.
ഭർത്താവിനോടും, അയാളുടെ അമ്മയോടും നീരസപ്പെടുമ്പോൾ ഇന്ദു ആലോചിച്ചു “ഇവരൊക്കെ എന്താ ഇങ്ങനെ. ബുദ്ധി ഇല്ലേ.. കുറച്ചു കൂടെ പെർഫെക്റ്റ് ആയി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തൂടെ”.  തൻെറ ഒപ്പം എത്താൻ ഒരിക്കലും അവർക്കു പറ്റില്ല എന്നു മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൾ മടങ്ങി പോന്നു.
ഈ പെർഫെക്ഷനും, ഐ.ക്യു. ഒക്കെ എങ്ങനെയാ കുടുംബ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നതെന്ന് അമ്മക്ക് മനസ്സിലായില്ല. “മറ്റുള്ളോരോട് ഞാൻ എന്തു പറയും? എന്തുണ്ടേലും കുടുംബം ഇല്ലേൽ ജീവിതം പൂർണ്ണമാകില്ല. ആരും പെർഫെക്റ്റ് അല്ല മോളെ” അമ്മ ഇടക്കൊക്കെ ഓർപ്പിച്ചു. അച്ഛൻ പക്ഷേ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ലീവ് എടുത്തു. അലസമായിരുന്ന് കോഫി കുടിക്കുമ്പോൾ ആലോചിച്ചു -കാര്യങ്ങൾ ഇത്ര പെർഫെക്റ്റ് ആയി ചെയ്യുന്നുണ്ടേലും പലർക്കും തന്നോട് ഒരു ഇഷ്ടം ഇല്ല. പലരുമായും ഒത്തു പോകാൻ പറ്റുന്നില്ല. പലരിൽ നിന്നും ഇഷ്ടം പോലെ റെസ്പെക്ട് കിട്ടുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ തട്ടിയുള്ള ഒരു ഇഷ്ടം ആരിൽ നിന്നും ഇല്ല! തനിക്കാണോ അതോ മറ്റുള്ളവർക്കാണോ പ്രോബ്ലം! പ്രൊഫഷണൽ ബന്ധം അല്ലാതെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ ആരും ഇല്ല; പ്രേത്യേകിച്ചും ഒരു നല്ല പെൺ സുഹൃത്തു തനിക്കില്ല. ഒറ്റ മോൾ ആയതു കൊണ്ടു കൂടപ്പിറപ്പുകളും ഇല്ല.
ഷവറിൽ നിന്നും ജല ധാരകൾ മുഖത്തേക്ക് വീഴുമ്പോൾ  ഇന്ദു കണ്ണുകളടച്ചു. നല്ല സുഖം. കുറേ നേരം അങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത് ഇപ്പോ ഒരു ശീലമാണ്, തിരക്കില്ലല്ലോ. അമ്മ പറഞ്ഞ പോലെ, എല്ലാ മനുഷ്യരും  അപൂർണ്ണരല്ലേ; താനും എവിടെയൊക്കെയോ. പിന്നെ എന്തിനാ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും പെർഫെക്ഷൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ആ പൽ ചക്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടു തൻെറ സന്തോഷം ഞെരിഞ്ഞമർന്നു പൊയ്‌ക്കൊണ്ടെയിരിക്കുന്നു! പെർഫെക്ഷനിസ്റ്റുകൾക് ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം കുറഞ്ഞിരിക്കുമെന്നു  തോന്നുന്നു.മറ്റുള്ളവരെ അവരായിരിക്കുന്ന പോലെ സ്വീകരിക്കാൻ താൻ പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പൂക്കൾ കൃത്യതയോടെ കീറി മുറിച്ചു പഠിക്കുകയായിരുന്നു ഇത്രയും നാൾ; അതിൻെറ സുഗന്ധം അറിയാൻ ശ്രെമിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞു സോഫയിൽ കിടന്നു ഒരു ഹോളിവുഡ് സിനിമ കാണുകയായിരുന്നു -‘ബ്യൂട്ടി ഇൻ ദി ബ്രോക്കൺ’. കുട്ടിക്കാലത്തു തന്നെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു പോയ വലിയ വീട്ടിലെ ഒരു പെൺ കുട്ടി. ഒരു  ചേരിയിൽ ആണവൾ എത്തപ്പെട്ടത്. തകർന്നു പോയ അവൾ തിരികെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വരുന്നതായിരുന്നു കഥ. പൊട്ടിയതോ, തകർന്നതോ അല്ലാത്തതൊന്നും, ചേരിയിലെ അവളുടെ ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ  ഇല്ല. അവളുടെ തന്നെ ജീവിതത്തിലെ അപൂർണ്ണതകളുടെ പ്രതീകങ്ങൾ ആയിരുന്നു അവ ഓരോന്നും. പക്ഷേ അവളെ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു, അവൾക്കു തിരികെയും. തൻെറ ചുറ്റിലുള്ള, കുറവുകൾ ഉള്ള മനുഷ്യരെ അവൾ കൈക്കൊണ്ടു. എല്ലാവരെയും സഹായിച്ചു. ഉള്ളു കൊണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ ചേരിയിലെ താണ മനുഷ്യരുടെ ഓമന ആയിരുന്നു അവൾ.    
സാധാരണ ഗതിയിൽ ടി. വി. കണ്ടു പതിയെ ഉറങ്ങി പോകുന്നതാണ്. പക്ഷേ ആ സിനിമ അവസാനം വരെ കണ്ടിരുന്നു.  ആ സിനിമയുടെ പേരും, അതിലെ പെൺ കുട്ടിയുടെ ജീവിതവും, പശ്ചാത്തല സംഗീതവും എല്ലാം ഇന്ദുവിൻെറ മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു.
വൈകുന്നേരം ഇന്ദു എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് സ്റ്റോർ മുറി തുറന്നു. അപൂർണ്ണതകളുടെ ഒരു വലിയ ശേഖരം ആ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ ഒരു പരിക്ക് പറ്റിയ എന്തു സാധനവും  കാലാ കാലങ്ങളായി ആ മുറിയിൽ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു.  തൻെറ സാധനങ്ങൾ ആണു കൂടുതലും.
ഓരോ ദിവസവും ഇന്ദു ആ മുറിയിൽ നിന്നും ഓരോ സാധനങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തു. പൊട്ടിയ പൂ പാത്രങ്ങൾ, കൈ പോയ കോഫീ മഗ്ഗുകൾ, പ്ലഗ് പോയ ഫാൻ, മങ്ങിയ കസേര ..എല്ലാത്തിനെയും ഒട്ടിച്ചെടുത്തു.. പുതിയ നിറങ്ങൾ കൊടുത്തു.. ചിലതിനെ റീ-അറേഞ്ച് ചെയ്തു.. ഒരു രോഗിയെ  പോലെ, അവ ഓരോന്നിനെയും പരിചരിച്ചു്  ആ ഇരുട്ട് മുറിയിൽ നിന്നും ജീവൻ കൊടുത്ത്  ലിവിങ് റൂമുകളിലേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു.
ആ പൂപ്പാത്രങ്ങളിൽ പൂക്കൾ നിറച്ചു വെക്കുമ്പോൾ, ആ മഗ്ഗിൽ കോഫീ കുടിക്കുമ്പോൾ, പോളിഷ് ചെയ്ത ഈസി ചെയറിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ.. അതിൻെറയൊന്നും കുറവുകളിൽ ശ്രദ്ധ പോയതേ ഇല്ല.. നിറത്തിനും പോളിഷിനും താഴെ, ഭൂത കാലം അവയിൽ വീഴ്ത്തിയ വരകളും, കുറികളും, മങ്ങലുകളും ചെറുതായി കാണാമെങ്കിലും അതിനൊരു മനോഹാരിത ഉണ്ട്.. പൂർണ്ണതയിൽ മാത്രമല്ല അപൂർണ്ണതയിലും ബ്യൂട്ടി ഉണ്ട്!മാത്രമല്ല, നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളയാമായിരുന്നതിനെ  ജീവൻ വെപ്പിച്ചു കൊണ്ടു വന്നപ്പോ  മനസ്സിൽ ഒരു സന്തോഷം… വേണമെങ്കിൽ പുതിയവ വാങ്ങാം.. പക്ഷേ ഈ ഒരു മനഃസുഖം കിട്ടില്ല..
കുറെ ‘താങ്ക്  യൂ’ കാർഡുകൾ ഇന്ദുവിൻെറ കോൺസൾറ്റഷൻ റൂമിൽ വന്നു തുടങ്ങി. നഴ്‌സ്‌മാർക്ക് ഇന്ദുവിനെ കാണുമ്പോഴുള്ള നെഞ്ചിടിപ്പു കുറഞ്ഞു. ഇപ്പൊ ഹോസ്പിറ്റൽ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ ഒരു സന്തോഷമാണ്. സ്കൂൾ വിട്ടു വൈകുന്നേരം  കളിക്കാനായി വെമ്പിയിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ. ഓരോ സായാഹ്നത്തിലും ഓരോ സാധനങ്ങൾ പുതിയ വർണ്ണങ്ങൾ പൂണ്ട് ആ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കു  വന്നു.. ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പൂക്കൾ അടർത്തി കൊണ്ട് വന്ന്, മുറിയിലെ പൂപ്പാത്രത്തിൽ വെച്ച് അലങ്കരിക്കുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു അത്.
ഒരു വൈകുന്നേരം ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു വെമ്പൽ – ഇന്ന് തൻെറ ഭർതൃ ഗൃഹത്തിലേക്ക് ഒന്നു പോയാലോ? തണുത്ത കൈ വിരലുകൾ കൊണ്ട് കാറിൽ ഇരുന്നു മെസ്സേജ് ചെയ്തു..   “ഇന്ന് ഞാൻ അങ്ങോട്ടു വരുവാ..”റിപ്ലൈക്കു വേണ്ടി അവൾ ടെൻഷനോടെ കാത്തിരുന്നു.”ഞാൻ വരണോ അതോ എത്തിക്കോളുമോ” നല്ല പാതിയുടെ ആ മറുപടി കണ്ടപ്പോഴാണ് ആശ്വാസമായത്, ഒരു വാതിൽ പാളി ഇപ്പോഴും തനിക്കു വേണ്ടി അവിടെ പകുതി തുറന്നു കിടപ്പുണ്ട്.”വേണ്ടാ, ഞാൻ വന്നോളാം. അമ്മയോട് പറഞ്ഞേക്കുമോ”?”യെസ്. ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം””ഓക്കേ”
ഇന്ദു കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ മൊബൈൽ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു “മാഡം.. പുതിയ കാർ വന്നിട്ടുണ്ട്. ടെസ്റ്റ് ഡ്രൈവ് എടുക്കാൻ വീട്ടിലോ ഹോസ്പിറ്റലിലോ സൗകര്യം പോലെ കൊണ്ടു വരാം”.
“ഇപ്പോ വേണ്ട.. തല്കാലം എൻെറ കാർ ഞാൻ മാറ്റുന്നില്ല.” അപൂർണതയുടെ പാതകളിലൂടെയുള്ള തൻെറ പുതിയ യാത്രകൾ ഇന്ദു ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങി. ഒരു ചാറ്റൽമഴയുടെ തുള്ളികൾ കാറിൻെറ ചില്ലിൽ വീണു. അവളുടെ മനസ്സിൽ താൻ മുൻപു കണ്ട ആ സിനിമയിലെ, ഗിത്താറിലുള്ള  പശ്ചാത്തല സംഗീതം ചെറിയ അലകളായ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഹാർട്ട് ബീറ്റ് രേഖകൾ പോലെ..

Name: Jacob Rajan

Company Name: UST Global, Infopark, Kochi

Click Here To Login | Register Now

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *